Wszystko zaczęło się od skalpela 
. Herofilos z Chalcedonu w III wieku p.n.e. jako pierwszy przeprowadził systematyczne sekcje ludzkiego mózgu i opisał jego struktury. Wiedzę tę odbudował po wiekach Andreas Vesalius, którego precyzyjne ryciny 
anatomiczne z 1543 roku obaliły błędy dominujące w medycynie od tysiąca lat.
Kolejny krok to funkcje, nie tylko kształt. W 1861 roku Paul Broca odkrył, że konkretny obszar lewej półkuli odpowiada za mowę 
– dowodząc, że mózg ma wewnętrzny podział pracy. Pod koniec XIX wieku Santiago Ramón y Cajal wykazał, że mózg nie jest jednolitą siecią, lecz zbudowany jest z osobnych komórek – neuronów. Ta doktryna neuronalna stała się fundamentem całej współczesnej neurobiologii.
XX wiek przyniósł dwa kolejne przełomy. Roger Sperry udowodnił w latach 60., że obie półkule mózgu pełnią odrębne funkcje – lewa i prawa „myślą” inaczej. A Eric Kandel dotarł do samej istoty pamięci, opisując molekularny mechanizm jej powstawania w synapsach i zdobywając za to Nagrodę Nobla w 2000 roku.
Każde pokolenie zadawało mózgowi inne pytanie. I każde dostawało odpowiedź, która otwierała kolejną zagadkę.
